Kleuters (roze)

De roze groep vol unieke kinderen  door Elly van Duijn Telkens als er een vierjarige kleuter een kijkje komt nemen in de klas is de kennismaking een verrassing voor iedereen. Vaak komt hij/zij onbevreesd de klas in en zoekt direct het speelgoed op dat hij/zij kent. De één gaat het in het keukentje aan het kokkerellen, de ander vindt direct de bak met auto’s, een derde lacht voluit bij het spelen met de ‘knikker’baan.


De ouders zien de sfeervolle klas met materialen in twee kasten en hoeken, ze zien allemaal nieuwe gezichten van vooral kinderen en een paar volwassenen die al zingend en pratend de groep vertellen wat er op het programma staat. Een aantal kinderen in de klas ziet direct de nieuwkomer met pappa en/of mamma, anderen lijken er niets van te merken. Als je goed luistert kun je uit hun monden woorden horen zoals ‘nieuw’, ‘klein’ , of ‘pappa en mamma’. Voor de eerste ontmoeting waren de kinderen voorbereid door de juf, die hen vertelde dat er een nieuwe jongen of meisje in de groep komt die met pappa of mamma  in de klas komt om kennis te maken.

De juffen zijn uiteraard voorzichtig nieuwsgierig welk mensje deze keer de groep komt versterken en volgen aandachtig de bewegingen van het kind. Het is elke keer weer een unieke gebeurtenis, waarbij iedereen in de groep een eigen beleving heeft.En alhoewel kinderen je soms aan een ander kind doen denken, is ieder kind weer zijn of haar eigen unieke zelf. En zo blijft de roze groep ten alle tijden een groep vol unieke kinderen, die je elke dag weer verbazen en verrassen.


Zo rekenen de kleuters 
door Elly van Duijn

Bij rekenen denk je al snel aan rijtjes sommen, de klok kijken, meters en kilometers.
Dat gebeurt natuurlijk niet bij de kleuters. Als we gaan rekenen gaat het over dingen die heel dichtbij zijn. Denk bijvoorbeeld aan: Hoeveel kinderen zitten er in de kring, zullen we samen tellen?
Hoeveel jongens zijn er? Wie zijn er een jongen? En hoeveel meisjes zijn er?
Tellen is het makkelijkst als je het voelt in je lichaam.
Terwijl je van de ene naar de ander hoepel loopt, kun je je stappen tellen.
Als je een kastanje pakt en in de eierdoos legt, voel je me je handen, kijk je met je ogen en zie je hoe twee of drie (kastanjes) eruit ziet. Je kunt natuurlijk ook luisteren en tellen met je ogen dicht. Dan hoor je telkens een “plok” als de kastanje in het kleine pannetje valt.
En vanmorgen telden we met ons allen toen mijn telefoon zeker 8 keer overging voor hij stopte.
Sommige kleuters begrijpen al begrippen zoals eerste en laatste en weten wat meer en minder is.

Klokkijken is nog veel te abstract. Wel maken we elke ochtend onze klassenkabouter Pompidom wakker en zingen over de nacht die voorbij is gegaan en de zon die stralend opstijgt. In de middag gaat Pompidom weer naar bed voor zijn rustuurtje en gaan de gordijnen dicht.
Met de pictogrammen/ beelden van alle activiteiten kunnen de kinderen het programma van de dag zien en leren ze de volgorde.

En meters en kilometers meten we niet maar we kunnen wel uitvinden wie groot is en wie klein. En als je samen gaat rennen over het schoolplein, ervaar je hoe groot de afstand is van de ene kant naar de andere kant.

De kleuters leren vooral rekenen door te DOEN en in ieder moment ligt een rekenmoment besloten.